Dramatyczny krajobraz w stylu impasto z gotyckimi i surrealistycznymi nutami. W centrum stoi duża, wieżowa posiadłość lub budynek przypominający katedrę z wysokim wieżyczką i ciemnym, łukowatym wejściem; schody prowadzą do niego, a małe sylwetki dodają skali. Na pierwszym planie samotny podróżnik - w pelerynie, niosący laskę lub kij - idzie w stronę budynku wzdłuż krętej czerwonej ścieżki.

Kręcone, szkieletowe drzewa ramują scenę po obu stronach, ich gałęzie i splątane korzenie przedstawione jako energetyczne, niemal kaligraficzne linie. Grube, rzeźbiarskie pociągnięcia pędzla i tekstury noża paletowego tworzą warstwowe pasma koloru - palona sienna i karmazyn, głębokie błękity, złoto i okrę - które wirują w stronę centrum jak wir. Niebo jest świetlistą, słoneczną aureolą za wieżyczką, nadając kompozycji rytualny, nieziemski blask.

Nastrój i tematy: tajemniczy, lekko złowieszczy i przywołujący pielgrzymkę lub zbliżenie się do świętego/ nawiedzonego miejsca. Technika podkreśla ruch i emocjonalną intensywność ponad realizm fotograficzny.